Ben een beetje geschokt. Nu ik bijna 2 jaar in het buitenland aan het varen ben (of aan het studeren in Enkhuizen), verlies ik dus echt wel lieve vrienden uit het oog. Ik wist niet eens dat Freddie ziek was. Kreeg gisterenavond een telefoontje van mijn broer dat hij vrijdag 18 januari overleden was. Sinds ik in Amsterdam woon, is Freddie Cavalli altijd een bijzondere vriend geweest. We hebben samen, en met vele anderen, de meest bizarre momenten beleefd. Ik zal in ieder geval nooit vergeten dat hij op mijn verjaardag in een strandtent in Bloemendaal "Happy Birthday" voor me zong. Dat was het zelfde jaar dat hij zijn dochter leerde kennen. Hectische tijden, maar ook zeer ontroerend en emotioneel. Uren bakkeleien en wijze levenslessen, alles wisselden we uit. En altijd kwam het uit een groot warm hart. Ik had graag afscheid van Freddie genomen toen ie nog leefde. Nu doe ik het maar op deze manier.......

Ik kan het haast niet geloven, maar ik ben geslaagd voor het examen Dynamische Scheepsstabiliteit! Ik had er een slecht gevoel over: "Misschien nog een herexamen ofzo? Maar een voldoende?" Het examen op 29 december duurde 2,5 uur en we kregen er nog een extra half uur bij, omdat niemand nog klaar was. Dat laatste half uurtje heeft me waarschijnlijk gered, want ik heb op het laatste moment nog een paar heldere ingevingen gekregen.

 

Nog 4 vakken (Zeilvaartmodule dwarsgetuigde schepen, Zeilstabiliteit, Scheepswerktuigkunde en Scheepsbouw Zeilschepen) voor een diploma, maar die heb ik dus uitgesteld tot volgend voorjaar 2009. Dit jaar even niet meer studeren. Wat een heerlijk gevoel!

Ik ga nog wel dit voorjaar een weekendje leren manoeuvreren op de Lotos. Deze cursus heb ik al eens eerder gedaan, maar het lijkt me een goede  voorbereiding op het volgende seizoen op de Pegasus. Dan mag mijn schipper mij zijn kunsten leren.

 

Ik heb dit najaar een interview voor de Libelle gedaan. In een artikel vertellen 3 vrouwen boven de 40 hun verhaal over de grote ommezwaai in hun leven. Zoals dat gaat met een interview kreeg ik de tekst toegestuurd om er nog even kritisch naar te kijken. Omdat de journaliste niet alle aanpassingen heeft verwerkt waar ik om gevraagd had, publiceer ik hier op mijn weblog nog even de versie die ik had ingezonden.

 

Hilde Kuiper (43) gooide het roer letterlijk om: ze verruilde haar baan als webcoördinator voor het harde leven van matroos. Op tweemastklipper de Pegasus bevaart ze nu de Oostzee..
“Woest, romantisch en ouderwets? Vergeet het maar. Het is gewoon hard werken. De eerste paar maanden heb ik ongelofelijke pijn in mijn handen gehad. Het is heftige fysieke arbeid vergeleken met het kantoorwerk dat ik gewend was. En het is ook soms eenzaam. Zonder mijn vriend, zonder mijn familie, zit ik maandenlang op de Oostzee. Een zee die eigenlijk te ruw en te gevaarlijk is voor een platbodem. Ik vertrouw de kapitein, Wietze, volkomen. Maar als de golven meer dan twee meter hoog worden, zie ik hem wel eens bezorgde blikken werpen. Alsof hij zich afvraagt of de boot het wel houdt. Dan knijp ik ‘m ook wel een beetje.
Ik ben opgegroeid op het voormalig eiland Marken. Ik heb altijd water om me heen gehad, water en bootjes en daar ben ik altijd dol op geweest. Op mijn zeventiende had ik dan ook meteen het beste vakantiebaantje dat ik me kon bedenken: als scheepsmaatje op een klipper. Dat was heerlijk. Maar mijn school maakte ik niet af. Zo gauw ik kon ging ik werken. En mijn droom om te gaan varen? Die kwam in de ijskast terecht. Ik kwam bij uitkeringsinstantie UWV terecht. Eerst als bibliothecaris in de bedrijfsbibliotheek. Later als webcoördinator bij de afdeling communicatie. Rond mijn veertigste kwam er een grote reorganisatie aan. Mijn functie stond op de nominatie boventallig te worden. Ze kwamen met een vrijwillige vertrekregeling, waarbij ik een jaar vrijstelling van mijn werk zou krijgen om me, met behoud van loon, te laten omscholen.
Ik wilde niet tot mijn 65e achter de computer blijven zitten. Ik heb geen kinderen, geen hoge hypotheek. De woonboot waarop ik woon, is van mij en niet van de bank. En om mij heen zag ik mensen die steeds meer alsnog deden waar ze altijd van hadden gedroomd. Dat wilde ik ook. Ik wilde mijn droom waarmaken. Ik wilde zeilen!

Om mijn plannen een beetje cachet te geven, moest ik met een opleiding op de proppen komen. Via internet ontdekte ik het bestaan van de Enkhuizer Zeevaartschool, een opleiding voor de traditionele zeilvaart op zee. Inmiddels heb ik mijn diploma Stuurman Kleine Zeilvaart behaald. Nu ben ik bezig met mijn opleiding tot Stuurman Grote Zeilvaart. In de winter verdeel ik mijn tijd tussen werken en naar school gaan, in de zomer doe ik ervaring op en maak ik mijn uren op zee. Eind maart liep mijn contract bij het UWV af. Puur bij toeval ontmoette ik toen net een oude klasgenoot die een schip had gekocht en die mij wel als matroos wilde aannemen. Hij heeft dezelfde achtergrond als ik: hij heeft 22 jaar op een kantoor gezeten, was altijd dol op zeilen, heeft zijn opleidingen gevolgd en zeilt nu met groepen over de Oostzee.
Dat zeilen met groepen vind ik veel leuker dan ik vooraf kon bedenken. Het maakt niet uit of je met een groep mijnwerkers vaart of met een schoolklas. Als je ze een paar dagen op het schip hebt, gaat het bij bijna iedereen hetzelfde: in het begin zijn ze bang om ook maar iets aan te raken, maar na een paar dagen worden ze echt een team en gaan ze echt zeilen. Hen daarbij begeleiden is heel dankbaar werk, daar word ik heel vrolijk van. Ik vind het ook heerlijk dat het werk zo veelzijdig is. Ik leer nog steeds iedere dag: van het zeilen, het manoeuvreren, in de machinekamer… maar ik moet natuurlijk ook gewoon schoonmaken en bedden opmaken.
Ik weet niet of ik na oktober nog op de Pegasus kan blijven. Het leven van een matroos is onzeker. Veel onzekerder dan bij het UWV. Ik heb bij mijn oude collega’s al gevraagd of ze geen projectje voor me hebben. Kan ik in de winter wat geld verdienen. Maar voor altijd terugkomen op het land? Dat dacht ik niet.”

 

Interview door Susan Haveman
Tekst bewerkt door Hilde